fomo corona
Bewustleven

Een nieuwe vorm van FOMO – ‘ik moet iets nuttigs met mijn tijd doen’

In mijn telefoon agenda stond voor de Corona crisis bij elk weekend een stipje. Dat stipje betekende dat er een activiteit gepland stond. Sinds Corona is mijn agenda leger dan leeg. Festivals, verjaardagen, lunchafspraken en avonden op stap: alles is gecanceld. Ergens geeft het me ook een soort rust; de komende periode niets ‘moeten’ waardoor ik totaal geen last van FOMO heb, of toch wel?

Toen social media nog social was

Via Social media werd ik op de hoogte gehouden van de dagelijkse bezigheden van mijn omgeving; Een vriendin die haar hond uitliet, een kennis die een sportselfie deelde of een familielied dat een broodje zalm zat te eten op een terras. Op ieder moment van de dag kon ik zien wat anderen aan het doen waren. Terwijl ik onderuit gezakt in mijn joggingspak op de bank zat te Netflixen leek het leven van anderen veel interessanter en leuker. Ik kreeg last van FOMO (fear of missing out), de angst om iets te missen. Terwijl ik eigenlijk heus wel wist dat het leven op Social media er veel mooier uitziet dan het in werkelijkheid is. Daarom besloot ik een jaar geleden geen Instagram stories meer te bekijken. en dat gaf me ontzettend veel rust.

De verandering in Social media

In tijden van Corona speelt het leven van mensen zich vooral binnenshuis af. Ik was benieuwd hoe dit de Instagram stories zou beïnvloeden en besloot ze weer te gaan bekijken. Wat blijkt? Dat wat voor Corona als ‘saai’ of ‘oninteressant’ werd bestempeld werd nu massaal gedeeld. Ik zie mensen voor de tv hangen in joggingpak, fitchicks met bezweet hoofd home workouts doen en tuinieren blijkt ineens weer hip te zijn.

Een nieuwe vorm van FOMO

Last van FOMO had ik niet meer. Totdat ik overal las dat dit ‘de tijd’ is om aan jezelf te werken en je te ontwikkelen. Om die ene studie te doen die je al jarenlang wilde doen maar waar je nooit tijd voor had. Om eindelijk eens yoga te beoefenen, een boek te lezen of series op Netflix te bekijken.
Ik kijk naar het boek dat al maanden op mijn nachtkastje ligt. Ik heb nu genoeg tijd om het eindelijk eens uit te lezen. Maar ik heb er gewoon geen zin in en daar voel ik me schuldig over. Ik zie Instagram stories van mensen die elke ochtend yoga beoefenen en elke ochtend denk ik opnieuw; owja dat had ik ook kunnen doen. Maar ik doe het niet, en ergens voel ik me daar dus ook weer schuldig over.

Doen wat ik wil

Ik realiseer me dat deze nieuwe vorm van FOMO precies lijkt op die van voor het Corona tijdperk. Ik laat me beïnvloeden door wat ik van anderen zie. En waarom eigenlijk? Dit voegt niets toe aan mijn geluksgevoel. Ik ben weer gestopt met Instagram Stories bekijken. Als iemand iets mee heeft gemaakt wat voor mij relevant is zullen ze het me heus wel persoonlijk toesturen. En al die berichten over dat dit ‘de tijd’ is? Die negeer ik. Vanaf nu ga ik doen waar ik me goed bij voel. Ik heb vandaag zin om in de zon op m’n balkon te liggen met mijn favoriete podcast. De podcast waar ik niets van leer maar waar ik hard om moet lachen. En dat is precies wat ik nu nodig heb; humor en vrolijkheid. En weetje.. dat is precies genoeg.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *