Op Yoga mindfulness retreat in Ibiza – Mijn ervaring

Elk jaar is het voor mezelf weer een verassing waar ik heen ga op vakantie. Als je me 3 jaar geleden had verteld dat ik 4 weken in m’n eentje door Azië zou backpacken had ik je nóóit geloofd. Toch heb ik dit vorig jaar gedaan. Per jaar kijk ik wat voor mij goed voelt om te gaan doen, niks geen bucketlists, gewoon op intuïtie afgaan. De afgelopen 2 jaar ben ik me op persoonlijk en spiritueel vlak gaan ontwikkelen en besloot ik dat het tijd was om nog meer rust en zelfliefde te vinden. En waar kan dat nu beter doen dan op het prachtige en magische Ibiza?

Let op: dit artikel is langer dan je van mij gewend bent. Voor de snelle lezers een minuut of 5. Langzame lezers een minuut of 10.

 

Dag 1. Aankomst op Ibiza en mijn eerste slapeloze nacht

 

Vandaag vlieg ik naar Ibiza en stiekem ben ik best zenuwachtig. Niet voor de vliegreis in m’n eentje maar meer om wat ik kan verwachten van de hele week en de mensen. Ik heb de retreat geboekt via Internet. Na lang zoeken kwam ik dit retreat tegen en voor mij voelde het – na het lezen van de website en het bellen en appen met Jasmine – meteen goed. Voor aanvang van het retreat zijn alle deelnemers samengevoegd in een groepsapp zodat we al kort kennis hebben kunnen maken. Bij aankomst op het vliegveld van Ibiza brengt een busje van de autoverhuurmaatschappij me naar het verhuurkantoor waar ik na lang discussiëren over bedragen en niet nagekomen afspraken de auto mee krijg. Wat een gedoe. Ik app één van de deelneemsters van het retreat waar ik samen de auto mee huur of ze al is aangekomen op het vliegveld. Gelukkig is ze net geland en pik ik haar op om samen naar de vila te rijden. De vila is heel ruim opgezet met een prachtige infinity pool, een buitenruimte voor het beoefenen van yoga en voldoende hangmatten en ligstoelen rondom het zwembad. Buiten staat een lange tafel met 20 stoelen waar we aan kunnen eten. Langzaam stromen de andere deelnemers de villa binnen en maak ik kennis met mijn kamergenoot.

yoga mindfulness retreat

ibiza retreat ervaring

Na het avondeten pakken we allemaal een kussen en vormen we buiten bij het zwembad een kring. We vertellen kort wie we zijn en waarom we hier zijn. Een van deelneemsters vertelt dat ze geen idee meer heeft wie ze nu echt is, de ander twijfelt aan haar huwelijk en weer een ander is op zoek naar meer zelfliefde. Tijdens het vertellen vloeien er tranen en wordt er gelachen. Ik merk dat er in ieders persoonlijke verhaal wel iets is dat ik herken van mezelf en voel direct een verbinding met alle deelnemers. Gek eigenlijk dat we zo eerlijk en open zijn terwijl we compleet vreemden van elkaar zijn.

Ik besluit op tijd naar bed te gaan. Ik ben moe van de dag en de indrukken. Ik klets nog wat met mijn kamergenootje die vertelt dat haar neus verstopt zit maar ze geen idee heeft hoe dat kan want vanochtend was er nog niks aan de hand. Misschien dat ze snurkt zegt ze.

Rond half 1 ’s nachts lig ik nog naar het plafond te staren terwijl ik luister naar het oorverdovende gesnurk van mijn kamergenoot. Ik druk mijn oordoppen nog wat steviger aan maar zonder resultaat. Ik kan niet in slaap vallen in deze herrie. Ik voel dat ik steeds geïrriteerder raak. Na een half uur hou ik het niet meer. Ik pak mijn matras en sleep hem demonstratief met een hoop herrie de badkamer in, smijt de deur dicht en draai hem op slot. Als ze moet plassen gaat ze maar naar het toilet in de gang. Ik niet slapen, zij niet plassen. Wat een ellende, heb ik zoveel geld betaald voor een ‘luxe’ kamer en eindig ik met opgetrokken knieën met een matras op de vloer van een badkamer. Na een minuut of 10 moet ik lachen om mijn eigen gedachten. Oké, ik heb 2 opties: of ik accepteer dat ik de situatie of ik blijf me ergeren.Ik besluit voor optie 1 te gaan en val in slaap.

 

Dag 2. Yoga, dansen en slapen in de woonkamer

Ik word wakker met pijn in mijn benen, veel gedraaid heb ik niet vannacht in deze smalle ruimte. Ik begroet lichtelijk geïrriteerd mijn kamergenoot en leg haar op mijn vriendelijkste manier uit dat ik écht niet kon slapen en daarom in de badkamer ben gaan liggen. Ze excuseert zich en merkt nog even op dat ik een lichtgevoelige slaper ben. Ja dat klopt, maar jij een oorverdovende snurker denk ik erachteraan. In de keuken staat het ontbijt alvast klaar. We hebben keuze uit yoghurt met nootjes, overnight oatmeal, fruit en versgeperste smoothies, jammie! Na het ontbijt beginnen we aan de yoga les. Ik heb in mijn hele leven 1 keer yoga gedaan en terwijl ik in de downward facing dog positie sta realiseer ik me wat een stijve hark ik eigenlijk ben. Stiekem kijk ik om me heen om te zien of de rest deze houding wel kan volhouden en voel ik me iets meer op mijn gemak als ik zie dat er een paar zijn die ook moeite hebben met sommige houdingen. Na de yoga mediteren we onder begeleiding van de rustgevende stem van Jasmine. Ik leer al snel dat er maar 1 wereld is; de wereld van het nu. Er is geen verleden en er is geen heden.  Het zijn alleen mijn gedachten die blijven opkomen en waarin we als mensen verdwaald zijn geraakt. Het focussen op het nu blijkt nogal een opgave te zijn want voordat ik het weet zit ik weer te denken aan wat er vandaag voor lunch wordt geserveerd, het oorverdovende gesnurk van mijn kamergenoot en wat ik vanmiddag eens ga doen. Knap lastig, dat blijven focussen op je ademhaling zonder in een doolhof van je gedachten te verdwalen. Maar toch lukt het. Ik voel de wind zachtjes langs mijn gezicht blazen en een gevoel van dankbaarheid en rust door mijn lichaam stromen. Wat een mooi moment.

yoga mindfulness retreat

’s Middags hebben we ‘vrije tijd’ en lig ik languit op een bedje langs het zwembad aan mijn bruine kleur te werken en neem af en toe een duikje in het zwembad om af te koelen. Hier kan ik wel aan wennen. Rond 7 uur begint de workshop dansen. Buiten bij het zwembad gaat de muziek aan en begint Jasmine te dansen. We volgen haar voorbeeld en het voelt wat onwennig om je helemaal te laten gaan op de muziek met een stel vreemden op klaarlichte dag met de warmte van de zon op je gezicht. Ik merk dat ik het steeds leuker begin te vinden. Dansen is voor mij echt een manier om meer connectie tussen mijn lichaam en geest te krijgen en om me vrij te voelen. Als ik uitga in Nederland ben ik altijd op de dansvloer te vinden. Na een paar drankjes heb ik soms last van het Beyonce syndroom. Dat zijn de momenten waarop ik denk dat ik mega goed kan dansen en me net even te veel laat gaan. Maar hier in ibiza mag je dansen zoals jij wilt, geen oordeel, gewoon doen.  Na een tijdje zet Jasmine de muziek uit en geeft ze ons de opdracht om tegenover iemand te dansen terwijl we diegene een halve minuut in de ogen aan moeten kijken zonder weg te kijken. Wauw dit is mega ongemakkelijk en bijzonder tegelijk. Ik voel echt een verbinding met degene tegenover me ontstaan.

Het is midden in de nacht en ik lig ik met mijn oordoppen in naar het plafond te staren terwijl ik naar het gesnurk van mijn kamergenoot luister. Ik wilde het nog een nachtje proberen in ‘mijn kamer’. De verkoudheid van mijn kamergenoot was minder geworden, zei ze. De indrukken van vandaag en de onwennigheid van deze nieuwe situatie zorgen ervoor dat mijn hoofd overuren maakt. Ik probeer de rustgevende woorden van Jasmine weer voor me te halen en me te focussen op me ademhaling. Maar tevergeefs, het geluid van het gesnurk van mijn kamergenoot dendert dwars door mijn meditatiemoment heen. Ik pak een kussen uit de kast die ik op mijn oor druk maar het helpt niet. Hoe kan het dat ik hierdoor niet kan slapen? Ik heb 4 weken in hostels geslapen in Azië met soms wel 18 mensen op 1 kamer. Daar sliep ik gewoon door alle geluiden heen en nu lig ik wakker van 1 iemand. Na een uur ben ik er helemaal klaar mee. Met mijn dekbed in mijn hand en mijn kussen onder m’n arm wandel ik de gang door naar de woonkamer. Vannacht even geen badkamer. Ik installeer me op de bank en besluit dat ik hier overnacht. Morgen toch maar een andere kamer vragen.

 

Dag 3. Stiltedag

Vandaag hebben we een stiltedag. Dit betekent dat je de hele dag niet mag praten, schrijven, lezen, muziek luisteren, of berichtjes sturen. Tijdens de uitleg van de stiltedag schrok ik best. Wat moet ik de hele dag gaan doen als ik al deze dingen niet mag? Een beetje voor me uit gaan zitten staren en wachten tot de dag voorbij is? Bij het ontbijt zitten er een paar mensen aan de grote lange tafel buiten en een aantal binnen, rondom het zwembad of op hun kamer. Wat een vreemd gezicht om met zo’n grote groep te zijn (18 mensen) en iedereen zo verdeelt te zien zitten in stilte. Ik besluit om met mijn ontbijt aan de rand van het zwembad te zitten dat uitzicht biedt op een groene omgeving en in de verte de zee. Ik eet mijn ontbijt zo mindful mogelijk, wat betekent dat ik goed kijk naar wat ik op mijn lepel schep, de textuur en smaak op me in laat werken bij het kauwen, en met mijn gedachten bij het ontbijt blijf in plaats van af te dwalen naar het verleden en het heden. Mijn ontbijt smaakt anders dan de vorige dagen.. Dat mindful eten werkt wel. Na het ontbijt krijgen we een yogales en ’s middags mediteren we 4x 45 minuten. Stiekem heb ik best een beetje opgekeken tegen de meditaties.

retreat stiltedag

retreat stiltedag

De eerste meditatie wordt door Jasmine begeleidt maar daarna zijn we volledig op onszelf aangewezen. Ik besluit om de overige meditaties zittend op een stoel te doen bij de grote lange tafel buiten. Mijn rug kan het niet meer aan om in de kleermakerszit te blijven zitten. Thuis mediteer ik dagelijks maximaal 20 minuten per dag. En in ik ben best een beetje bang dat ik de lange sessie niet vol zal houden.

Tijdens de meditaties ervaar ik allerlei emoties. Het ene moment voel ik me gelukkig en op andere momenten voel ik zelfafwijzing om het feit dat ik wéér aan het nadenken ben. Ik ontdek dat ik tijdens het mediteren hele gesprekken met mezelf voer. Dat er een grote sarcast in me zit die zich af vraagt waarom ik hier in hemelsnaam ook alweer ben. Dat ik helemaal klaar ben met dat spirituele gedoe en weer naar de ‘normale’ wereld wil. Het mediteren is een waar gevecht met mezelf. Mijn geest wil wat te doen hebben en juist doordat ik mijn geest constant tot stilte bedaar door niet in mijn gedachten mee te gaan ervaar ik pijn in mijn lichaam. Ik leer de pijn te voelen maar me er niet mee te identificeren. Het mag er zijn en ik ga er niet tegen in gevecht. Net zoals mijn gedachten er mogen zijn. Dat is waar mediteren over gaat; het leren accepteren van dat wat er is zonder oordeel en vanuit liefde zonder zelfafwijzing. Het is het gewaarzijn van je geest, lichaam en gedachten. Het leven in het moment, het focussen op je ademhaling in een volledige staat van Zijn. Na de 4e keer mediteren hoor ik Jasmine met de bel aan komen lopen. Het zit erop en ik heb het volgehouden. Wauw wat ben ik trots.

’s Avonds maken we een stiltewandeling naar het strand en zwemmen we bij de ondergaande zon. Ik voel me eindelijk weer een beetje mens. Wat heerlijk om in het water te zwemmen en te dobberen terwijl de zon nog zachtjes op mijn gezicht schijnt. Ik kan het niet laten om met een andere deelneemster – die de afgelopen dagen mijn maatje is geworden – stiekem wat woorden te wisselen. Oeps.

 

Dag 4. Mijn zelfliefde gevonden en bierbuiken in de ‘gewone’ wereld.

Ik word wakker in mijn nieuwe kamer waar ik slaap met twee andere meiden. En.. eindelijk geen gesnurk meer, whoepie. De stilte zet zich voort tot na de yoga les. Rond het middaguur mogen we weer praten. Ik besef hoe fijn de stilte dag was. In een nieuwe groep hoop ik altijd dat mensen me aardig vinden, toon ik interesse in anderen en ben ik bezig met wat anderen over me denken. Het was fijn om even geen sociaal wenselijk gedrag te hoeven vertonen waardoor ik mijn energie 100% bij mezelf kon houden. We beginnen de dag met ontbijt, gevolgd door een yogales en een sessie biodynamische ademhaling. Jasmine geeft instructies over hoe we dienen te ademen. Ze legt uit wat je kunt ervaren tijdens het ademen en dat alles oké is. Ik ben blij dat ze dit doet want ik vind het redelijk spannend en vooral nadat ik na 5 minuten voel dat mijn vingers gaan tintelen en dit langzaam doortrekt naar mijn armen. Ook mijn lippen gaan tintelen, wat een vreemde ervaring.  Maar ergens ook weer heel fijn, ik voel een soort rust en ruimte in mezelf ontstaan. Na een tijdje zet ze muziek aan en voel ik de tranen langs mijn wangen stromen. Ik voel zoveel dankbaarheid, en liefde voor mezelf, dat kan ik niet eens in woorden omschrijven. Ik realiseer me hoe blij ik mag zijn met wie ik ben, hoeveel liefde ik voel voor alles wat ik heb meegemaakt, gedaan en voor waar ik nu sta. De tranen blijven stromen en het voel alsof al het verdriet dat nog in me zat er nu uitkomt.  Zonder ego en alleen maar liefde. Kon ik dit gevoel maar altijd vasthouden.

’s Middags ga ik samen met mijn autohuurmaatje naar het strand. Ik lig op een bedje te genieten van de zon. Voor me liggen vier mannen van middelbare leeftijd met grote bierbuiken en een drankje in hun hand. Ik zie dat er een dame van dezelfde leeftijd naar ze toeloopt en hoor haar vragen: ‘Zo hoe is het met de afdeling bak en braad’? Een glimlach tovert zich op mijn gezicht. Wat heerlijk om weer even lekker tussen de ‘normale’ mensen te zijn en even geen spiritueel gedoe. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk in de villa en de mensen en het programma zijn fantastisch maar mijn rationele ik snakte naar de ‘gewone’ wereld. Ik heb de afgelopen dagen ontdekt dat ik zo kan genieten van het ‘gewone’ leven. Dat ik dankbaar ben voor mijn eigen thuis, de plek die ik gecreëerd heb. Dat ik tijd alleen doorbrengen echt nodig heb en daar ook helemaal oké mee ben. Ik vind spiritualiteit enorm interessant maar blijf ook een rationalist. En eigenlijk.. eigenlijk ben ik daar helemaal oké mee. Ik heb ontdekt dat juist daar mijn kracht zit. En dat inzicht, daar ga ik nog heel veel mee doen in de toekomst.

 

Dag 5. Ben ik aan het backpacken of op yoga vakantie?

Ik loop naar buiten en hoor de groep druk praten aan de lange tafel. Thuis ben ik gewend om na het opstaan de ochtend alleen te beginnen en dat vind ik heerlijk. Ik wil me niet mengen in de drukke gesprekken en eet mijn ontbijt aan de andere kant van het zwembad op. De rest van de dag lig ik wat in de zon en heb ik een privé sessie bij Katja, de energetisch therapeut. De afgelopen week zijn een aantal deelnemers verbluft en opgelucht uit haar sessie gekomen. Sommige moesten er zelfs een paar uur van bijkomen. Mijn verwachtingen zijn – zoals je begrijpt – hoog gespannen. Ik ben zo benieuwd wat ze me kan vertellen. Katja richt zich vooral op healing, wat betekent dat ze oude pijnen en blokkades wegneemt op energetisch niveau. Ik lig op een bedje in een klein hutje met mijn ogen dicht. Katja zit aan het voeteneinde en beweegt haar handen langs mijn enkels. Ik voel mijn voeten en kuiten warmer worden en wil stiekem kijken wat ze eigenlijk aan het doen is. Ze begint uit te leggen wat voor blokkades ik heb en wat zij eraan doet. Na een tijdje zegt ze dat ze klaar is. Huh nu al? Is er al een uur voorbij? Ik vraag haar of ze nog wat kan vertellen over wat de toekomst me brengt maar ze zegt dat ze alleen healt en geen toekomst voorspelt. Aaj jammer. Bij haar is me wel duidelijk geworden dat ik meer stil mag gaan staan bij bepaalde emoties die ik in situaties ervaar. Ze zegt me dat ik me heel goed kan inleven, dingen snel kan analyseren en begrijpen. Maar op het moment dat ik het begrijp ga ik gelijk door en sta ik niet stil bij wat ik erbij voel. En als ik erover nadenk heeft ze best een punt.

Vanavond staat er een feest op het programma; Namasté. Maar op de een of andere manier twijfel ik al anderhalve dag of ik moet gaan. Het is me vandaag allemaal wat veel, constant mensen om me heen, het programma, de inzichten. Ik voel er gewoon niet zoveel voor. Ik deel mijn twijfels met mijn autohuurmaatje. ‘Annet, ik heb ook helemaal geen zin!’. Pjiew fijn! Ik stel voor om samen richting strand te rijden en daar een drankje te gaan doen. De rest van de groep vertrekt opgemaakt en in mooie jurken naar het feest terwijl we achterblijven met Katje in de verlaten villa. Heerlijk wat een rust! We rijden naar het strand en daar zien we de zon langzaam in de zee verdwijnen terwijl we genieten van een welverdiend wijntje in één van de strandtentjes. Ik bedenk me hoe blij ik ben met de keuze die ik heb gemaakt en hoe trots ik ben dat ik mijn gevoel heb gevolgd.

Midden in de nacht lig ik weer in mijn bed en hoor ik de eerste auto over het grind langs het huis rijden. Om 4 uur schrik ik wakker van harde stemmen buiten, wat is hier aan de hand? Huh zijn ze nu pas thuis? Ik druk mijn oordoppen nog wat steviger aan en val in slaap om na 2 uur weer wakker te worden van iets of iemand die mijn dekbed optilt bij mijn voeten en mijn hoofd. Wtf is going on? Ik hoor gefluister en probeer te horen waar het vandaag komt. Staan er mensen op de gang? Huh nee daar komt het niet vandaan. Ik tuur de kamer rond en ontdek dat het uit het bed komt van één van mijn kamergenoten. Ik blijf luisteren en hoor een geluid dat ik uit duizenden herken. Er liggen twee mensen in het bed te zoenen! Lig ik nou in een backpack hostel of een luxe Vila in Ibiza op een yoga vakantie? Zouden er twee vrouwen in liggen of zou mijn kamergenoot met één van de 2 mannelijke deelnemers in bed liggen? Wat moet ik doen? Er iets van zeggen? Ik besluit te kuchen om te laten merken dat ik wakker ben. Ik zie dat er iemand op staat  en wegloopt en herken het postuur. Het is één van de mannelijke deelnemers! Eigenlijk verbaast het me niets, er was tussen die twee al een vonk te zien op het moment dat ze elkaar ontmoeten.

 

Dag 6. Bijkomen en naar de Es Vedra

Tijdens het ontbijt hoor ik de verhalen van de deelnemers die op tijd thuis waren gekomen vannacht. Het schijnt nogal een wilde nacht te zijn geweest. De rest van de dag moet ik bijkomen van hoe ik werd wakker gemaakt en de verhalen. 5 dagen afgesloten van nieuws, internet, en social media, externe prikkels, en constant omringt door dezelfde mensen hebben ervoor gezorgt dat ongebruikelijke dingen heftiger binnenkomen dan normaal.

’s Avonds is iedereen in het wit gekleed en gaan we – om de retreat met z’n allen af te sluiten – naar de magische rots Es Vedra. We rapen allemaal 1 klein steentje op en visualiseren iets dat we willen loslaten en waar we vanaf willen. Ceremonieel krijgen we 1 voor 1 de tijd om het steentje weg te gooien richting de Es Vedra samen met dat waar we vanaf willen. Sommige huilen, anderen niet. Ik ben als één van de laatste aan de beurt en gooi mijn steentje weg maar ik voel er niet zoveel bij. Jasmine zegt dat ik zo even een stukje verderop mag gaan zitten en adviseert me te mediteren. Ik ga zitten met mijn ogen dicht en voel ik de tranen in mijn ogen branden waarna ze over mijn wangen beginnen te rollen. Hmzz Katja had toch gelijk, meer in het moment bij mijn gevoelens stil staan werkt wel. De emoties zitten er overduidelijk wel maar ik stop ze automatisch weg.

loslaten

 

Dag 7. Ochtendwandeling en emotioneel afscheid

Om half 7 gaat de wekker. We gaan vanochtend wandelen richting het strand. Voor de vroege vogels dan, want deze wandeling is optioneel. Eigenlijk was ales optioneel tijdens dit retreat en dat was juist zo fijn. Hierdoor voelde je geen verplichtingen en kon je keuzes maken vanuit je eigen gevoel. We lopen richting het strand en nemen een duik in de zee. Heerlijk wakker worden zo. Op de terugweg zonder ik me een beetje af. Ik wil nog even genieten van de omgeving en dit laatste moment in stilte beleven in plaats van verzeild te raken in gesprekken. Na terugkomst skip ik de yoga les en besluit ik op mijn gemak mijn koffer in te pakken, te douchen en te tutten. We lunchen nog 1 keer met z’n allen en dan is het tijd om afscheid te nemen. Ik vind het fijn om weer naar huis te gaan en tegelijkertijd jammer om afscheid te nemen van deze groep lieve mensen. In een week tijd hebben we zoveel met elkaar gedeeld, zonder oordeel en met liefde naar elkaar geluisterd en is er een hechte verbinding ontstaan. Ik kan niet meer stoppen met huilen wanneer ik iedereen gedag knuffel. Wat een bijzondere en mooie week met waardevolle inzichten en prachtige herinneringen.

 

Ik geloof dat iedereen in staat is om meer geluk te ervaren door bewust te leven vanuit een positieve mindset. Je hebt geen invloed op het verleden en de toekomst. Het enige waar je invloed op hebt is de manier waarop jij erover denkt. Geluksstof stimuleert een positieve mindset met no-nonsense en praktische content

Meer geluksstof lezen

10x dingen die mensen doen die eigenlijk best raar zijn

1. Dat sommige mensen op hun gemakje door de winkel slenteren en dan bij de kassa staan te zuchten als ze wat langer moeten wachten in de rij omdat ze dan ploseling haast hebben. 2. Mensen die hun auto zo dicht mogelijk bij de ingang van de sportschool parkeren om...

Het doel van het leven –levenspad en zielsbestemming

Sta jij wel eens stil bij de vraag wat je hier eigenlijk op aarde doet en wat het doel is van het leven? Je kunt hier eindeloos over nadenken, er zijn talloze boeken over geschreven maar niemand heeft het antwoord nog gevonden. Dat is ook niet zonder reden.. er is...

Mijn ontdekkingsreis: dit is wat ik doe om mezelf te ontwikkelen

De afgelopen jaren hebben ik me verdiept in zelfontwikkeling en spiritualiteit. Ik noem het een ontdekkingstocht naar mezelf. Ik wilde ontdekken waar ik gelukkig van word, welke overtuigingen ik over mezelf en de wereld heb, wat ik heb meegekregen vanuit mijn...

Ik geloof dat iedereen in staat is om meer geluk te ervaren door bewust te leven vanuit een positieve mindset. Je hebt geen invloed op het verleden en de toekomst. Het enige waar je invloed op hebt is de manier waarop jij erover denkt. Geluksstof stimuleert een positieve mindset met no-nonsense en praktische content.

Blijf op de hoogte